شكيبايى و خشنودى از خداوند ، ريشه و سرآغاز اطاعت خداست . هر كس شكيبايى كند و در تمام آن چه كه مورد پسند اوست و يا مورد پسند او نيست و قضاى خداوند درباره‌ى او به آن تعلّق گرفته است ، از خدا خشنود گردد ، خداوند - عزّوجلّ - نيز در تمام آن چه مورد پسند اوست و يا مورد پسند او نيست ، جز خير و خوبى را براى او قضا نمىكند . ( 961 ) « وَاجْعَلْ نَفْسِى . . . مُولَعَةً بِذِكْرِكَ وَ دُعائِكَ . » « 1 » و نَفْس مرا . . . شيفته‌ى ياد و دعا به درگاهت بگردان . شهود لذت ذكر تمام بشر - بلكه همه مظاهر عالم - همواره به ياد آن كه هرلحظه با آن‌ها و محيط به آن‌ها است ( خداند متعال ) مىباشند و او سبحانه را مىخوانند ، اما در اثر عنايت بسيار به خواسته‌هاى عالم خاكى و عنصرى ، توجه به توجه خود ندارند و اگر لحظه‌اى از توجّه به عالم عنصرى چشم بپوشند ، در آن لحظه حقّ سبحانه را با ديده دل مشاهده خواهند كرد و از اين معنى لذّت خواهند برد و آرزو مىكنند كه هر لحظه آن حال تكرار شود ، بلكه مىخواهند همواره در آن حال باشند و تقاضاى دوام آن را نيز مىنمايند . اين جاست كه مىفهميم چرا امام - عليه‌السّلام - مىفرمايد : « وَاجْعَلْ نَفْسِى . . . مُولَعَةً بِذِكْرِكَ وَ دُعائِكَ » و چرا « اولوالالباب » ياد خدا را در تمام احوال دوست دارند و خداوند نيز درباره‌ى آنان مىفرمايد : - الَّذِينَ آمَنُوا وَ تَطْمَئِنُّ قُلُوبُهُمْ بِذِكْرِ اللَّهِ أَلا بِذِكْرِ اللَّهِ تَطْمَئِنُّ الْقُلُوبُ « 2 »

--> ( 1 ) . اقبال الاعمال ، ص 470 . ( 2 ) . سوره‌ى رعد ، آيه‌ى 28 .